ความรู้สึกเล่าเรื่อง (สบายๆระคนเหงา)
บางครั้งพีก็เคยคิดว่าความรู้สึกของคนเรานั้นแปลกประหลาดและเรานั้นสามารถสร้างจินตนาการได้จากความรู้สึกและสามารถสื่อออกมาได้เป็นเรื่องราว
เมื่อหลายวันก่อนขณะที่นั่งทำงานไปเรื่อยๆแบบสบายๆ น้องที่นั่งอยู่ใกล้ๆกันถามคำถามขึ้นมาว่า "อยากจะรู้ว่าเราสามารถสื่อความรู้สึกออกมาโดยที่ไม่ต้องใช้คำพูดได้ไหม" ณ ตอนนั้นพียังคงคิดไม่ค่อยออกเพราะ
ปรับจูนสมองไม่ทันแต่ก็บอกน้องออกไปว่า "ภาพถ่ายน่าจะสื่อความรู้สึกได้นะ" น้องได้แต่ฟังนิ่งไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ไม่รู้ว่าน้องเขากำลังงงกับคำตอบของพีหรือเปล่า
จากความรู้สึก ภาพถ่ายหรือแม้กระทั่งรูปถ่ายในอดีตเพียงแค่ถ้าพีได้มองเห็น บางครั้งก็รู้สึกแล้วว่าภาพนี้เหงาๆหรือภาพนี้เศร้าๆหรือคนที่อยู่ในภาพดูมีความสุขมาก พีคิดว่าภาพถ่ายก็สามารถสื่ออารมณ์ออกมาได้เหมือนกัน แม้จะเป็นเพียงแค่กระดาษแผ่นเล็กๆก็ตาม
เหมือนกับภาพที่เอามาลง เป็นรูปที่ใครคนนึงแอบถ่ายพีไว้ตอนเราสองคนไปเดินเล่นและถ่ายรูปที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง พอพีเห็นแล้วรู้สึก อืม..ดูเหงาๆแต่สีออกมาสวย แต่คนที่ถ่ายบอกว่า ดูแล้วสื่อออกมาถึงความเหงาด้วยองค์ประกอบหลายๆอย่าง
(ล่องลอย..ในความรู้สึก)
และตอนนี้ที่พีคิดได้อีกอย่างหนึ่ง คือ ดวงตาที่สามารถสื่อความรู้สึกออกมาได้ไม่ว่าคนเราจะอารมณ์มีความสุขจะทุกข์หรือจะเศร้าก็ตาม แววตาสามารถสื่อออกมาได้อย่างชัดเจนเลยทีเดียว
ความรู้สึกเล่าเรื่อง (สบายๆระคนเหงา) ชื่อเอนทรี่นี้ เป็นชื่อที่คิดออกมาได้อย่างกะทันหัน หลังจากที่นึกชื่อเอนทรี่มาตั้งนาน เนื่องจาก เรื่องราวที่อยากจะลงบันทึกไว้ไม่สามารถสื่อออกมาทางตัวหนังสือได้เหมือนกับว่าพีไม่แน่ใจว่าจะสื่อเรื่องราวออกมาผ่านชื่อเอนทรี่ได้ยังไง
วันนี้ขณะที่ยังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ พีสามารถสื่อความรู้สึกได้จากดวงตา เพราะรู้สึกตาจะยิ้มๆตลอดเวลาเพราะวันนี้รู้สึกมีความสุขและสบายๆอย่างบอกไม่ถูก และอีกไม่นานความสุขคงเพิ่มทวีคูณเพราะจะได้ไปพักร้อนถึงปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอนได้ไปพักผ่อนและสูดอากาศบริสุทธิ์ ไม่เคยไปเที่ยวที่ปายเลยแต่ได้ยินมาว่าที่นั่นสวยมาก เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในประเทศไทยอีกที่หนึ่งที่สวยมากๆ (ได้ข่าวมาอย่างนั้น) ไว้ไปเที่ยวกลับมาจะนำภาพสวยๆกลับมาให้ดู
การทำงานในหลายวันที่ผ่านมา ก็ผ่านไปได้เรื่อยๆ บางช่วงยุ่งจนแทบไม่ได้กระดิกตัวไปไหน แต่พอเคลียร์เสร็จเรียบร้อยก็ว่างมากๆ เวลาว่างก็ไปเดินเล่นบริเวณห้างที่อยู่ใกล้ๆลงไปซื้อขนมทาน สบายๆ กลับมาที่โต๊ะก็นั่งฟังเพลงเย็นๆดูข่าวในอินเตอร์เนทนิดหน่อย แค่นี้ก็มีความสุขแล้วในหนึ่งวันของการทำงาน แต่บางครั้งก็มีแอบเหงาเล็กน้อยอาจจะเจือกับความเศร้านิดๆเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาซึ่งเป็นความทรงจำที่ดีแต่ความทรงจำนั้นกลายเป็นภาพอดีตไปแล้ว และตอนนี้พีรู้สึกว่าบางครั้งก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ถ้ามีคนมาถามก็จะรู้สึกสะกิดใจอยู่นิดๆ แต่ก็ถือว่าความรู้สึกในเรื่องที่ผ่านมาแล้วนั้นดีขึ้นเยอะมากและไม่ได้คิดอะไรแล้ว
**********
เมื่อความรู้สึกเดินทาง หัวใจของเราก็พร้อมที่จะเดินตามเช่นกัน
และในหลายๆครั้งที่ความรู้สึก "ห่วงใย" เข้ามาทักทาย หัวใจของเราจะบอกว่าห่วงใย
หรือแม้แต่ในเวลาที่ความรู้สึก "เหงา" เข้ามาหา หัวใจของเราก็จะบอกว่า ความเหงานั้นไม่เคยเลยที่จะอยู่ห่างจากหัวใจของเราเลยแม้แต่น้อย
และในบางครั้งที่ความรู้สึก "รัก" เข้ามาทักทาย หัวใจของเราก็พร้อมที่รักตอบ หรือในบางครั้งหัวใจของเราก็อยากที่จะหลีกหนีจากรักไปให้ไกลเพราะไม่อยากเจ็บช้ำ
ตอนนี้ความรู้สึกของพีอยู่ระหว่างคำว่ารู้สึกดีดีและห่วงใยเสมอแต่ไม่ใช่ความรัก...เหมือนกับวันนี้ที่พีได้เข้าไปอ่านบลอคคุณติณ จะมีอยู่ประโยคนึงที่บอกว่า "ไม่ได้รัก แต่ก็ไม่อยากให้เธอเหงา" ประโยคนี้รู้สึกสะกิดใจอย่างมาก
แล้วสักวันคงจะมีวันที่หัวใจนั้นพร้อมที่จะให้ความรักกับใครสักคนในวันหนึ่ง
**********
** แค่เป็นอีกคน คนอีกคน คนหนึ่งคน คนที่รักเธอไกลๆ
คนที่ไร้ตัวตนในสายตา แค่คนอีกคน เป็นอีกคน
คนที่มองอยู่ทางนี้ หวังดีต่อเธอเรื่อยมา ไม่แคร์ว่าเธอ ไม่เคยเห็นค่าความสำคัญ **